Αγάπη ..τί δύσκολο πράγμα! Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν στην αγάπη. Και όμως, πόσο ειρωνικό μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου να είναι και το μεγαλύτερο βάσανό του. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο για να ζήσει μια ζωή γεμάτη, χαρούμενη, γαλήνια, για να νιώσει ευτυχισμένος άνθρωπος, αυτό να είναι το πιο δύσκολο συναίσθημα να πάρει και να δώσει.
Αναρωτηθήκατε ποτέ πόση αγάπη μπορεί ένας άνθρωπος να δώσει και πόση να πάρει? Γιατί ενώ την χρειάζεται απεγνωσμένα και κάνει τα πάντα για την απόκτηση της, του είναι τόσο δύσκολο να την εκφράσει? Γιατί ενώ σχεδόν απαιτεί να την έχει, δύσκολα την δίνει? Ο εγωισμός μπορεί να είναι ο ένας λόγος αλλά θα ήθελα να δούμε και μια άλλη πλευρά του θέματος. Μια πλευρά που ίσως κάποιοι να την έχετε σκεφτεί.
Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης: Η μητρική, λέγεται πως είναι η πιο δυνατή, η πατρική η αναντικατάστατη, η φιλική η πιο ανιδιοτελής και αληθινή, η αδελφική αυτή που θα έπρεπε να μην κλονίζεται ποτέ και για τίποτα, η ερωτική που πάει και έρχεται αρκετές φορές στην ζωή μας …ίσως και παντοτινή, η αγάπη μεταξύ δάσκαλου και μαθητή, η συγγενική αγάπη όπου το αίμα νερό δεν γίνεται, η αγάπη για τον πλησίον, η αγάπη για τον Θεό,…Πόσα είδη αγάπης υπάρχουν, πόση αγάπη μπορεί να νιώσει κάποιος και πώς να την εκφράσει?
Μάλλον δεν γεννήθηκα τυχερή ώστε να συναντήσω όλα τα είδη αγάπης που περιέγραψα και άλλα τόσα που υπάρχουν. ‘Όμως πιστεύω πως όποιος έχει έρθει κοντά στην αγάπη, όποιος την έχει μέσα του και γύρω του, αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι πολύ τυχερός. Φαντάζομαι πως η γαλήνη θα επικρατεί μέσα στην ψυχή του, ο εγωισμός θα έχει εξαλειφθεί και το να δίνει αγάπη θα του χαρίζει ευτυχία. Ευτυχία που θα ομορφαίνει την ζωή του, την συνείδηση του αλλά και τον ίδιο. Ένας τέτοιος άνθρωπος αξίζει και να παίρνει αγάπη, όχι μόνο να δίνει.
Η αγάπη λέγεται πως δεν έχει όρια, φραγμούς, μονάδα μέτρησης. Πρωταρχικά θα έπρεπε όλα τα παιδιά να εισπράτουν αγάπη. Και με λύπη επισημαίνω ότι υπάρχουν πολλά παιδιά στον κόσμο ακόμη και σήμερα, που δεν έχουν εισπράξει αγάπη ή την αγάπη που τους πρέπει ως παιδιά. Κάποια από αυτά τα παιδιά εξελίσσονται σε δυνατούς και σκληρούς ενήλικες, το οποίο θα τους βοηθήσει στο να επιβιώσουν. Άλλα παιδιά θα παρασυρθούν σε σκοτεινά μονοπάτια και ίσως καταστρέψουν το παρόν τους ή και ολόκληρη την ζωή τους. Δεν είναι λίγα τα παιδιά που στρέφονται στα ναρκωτικά, στην πορνεία, στην αλητεία, στην εγκληματικότητα αλλά και στην απραξία! Η απραξία έρχεται στη ζωή ενός ανθρώπου από έλλειψη στόχων, από χαμηλή αυτοεκτίμηση, από στέρηση ονείρων. Και είναι καταστροφική.
Σε κανένα παιδί δεν αξίζει να μεγαλώνει με χαμηλή αυτοεκτίμηση, χωρίς να κάνει όνειρα και να βάζει στόχους. Κανένα παιδί δεν του πρέπει να μεγαλώνει με σκληρότητα και έλλειψη στοργής, αγάπης, θαλπωρής και ασφάλειας. Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα είναι ως ενήλικες και γιατί όχι και ως γονείς? Πόση αγάπη λέτε ότι θα έχουν μέσα τους για να δώσουν και με ποιον τρόπο θα μπορέσουν να την εκφράσουν όταν δεν έχουν τα σωστά βιώματα? Σίγουρα θα μπορούν κάτι καλό να δώσουν, αλλά ίσως να μην είναι αρκετό για να υποστηρίξουν τα δικά τους παιδιά και για να μην πληγώνουν όσους συναντούν στο δρόμο της ζωής τους. Εκτός αν σπάσει η αλυσίδα! Μόνο τότε μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν και να υπάρξει ελπίδα για υγιείς ψυχικά ανθρώπους που μπορούν να ευτυχήσουν.
Πολλοί γονείς νομίζουν ότι προσφέρουν το καλύτερο στα παιδιά τους όταν τους δίνουν πολλά παιχνίδια, όταν πληρώνουν φροντιστήρια και εξωσχολικές δραστηριότητες, ρούχα, βόλτες, πάρτι, όταν τέλος πάντων δεν τους λείπει τίποτα όπως λέμε. Και τα καταφέρνουν πολύ καλά δίνοντας μεγάλο αγώνα. Εργάζονται διαρκώς και πολλές φορές παραμελούν τον ίδιο τους τον εαυτό ή και το ταίρι τους βάζοντας τις ανάγκες των παιδιών τους ως μοναδική προτεραιότητα. Δεν σκέφτονται όμως πως τα παιδιά αυτό που χρειάζονται σαν παιδιά, είναι πιο απλά πράγματα. Πράγματα που πηγάζουν απλό την ψυχή και όχι υλικά. Όπως η αγάπη, η στοργή και ο χρόνος. Θέλουν την προσοχή των γονιών, την επιβράβευση, την αναγνώριση, την καθοδήγηση για να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση ώστε να βγουν στη ζωή και στην κοινωνία.
Πιθανόν οι συγκεκριμένοι γονείς να μην πήραν και εκείνοι αρκετή αγάπη από τους δικούς τους γονείς ώστε να δώσουν με την σειρά τους στα δικά τους παιδιά, να μην γνωρίζουν πώς να εκφράσουν όλα αυτά τα όμορφα αισθήματα-συναισθήματα και έτσι η αλυσίδα συνεχίζεται αντί να κόβετε.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που ο κόσμος μας δεν έχει αγάπη. Δεν μαθαίνουν οι γονείς τα παιδιά πώς να αγαπάνε, μεγαλώνουν με στείρα συναισθήματα, πληγωμένα πολλές φορές, χορτάτα από όλα τα υλικά αγαθά, κακομαθημένα μπορώ να πω, αλλά με πολλά παράπονα για το ότι δεν πήραν την αγάπη και την προσοχή που είχαν ανάγκη! Δεν άκουσαν αυτό το τόσο σημαντικό ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ! Δεν ένιωσαν ότι έκαναν υπερήφανους τους γονείς τους. Η ανάγκη που νιώθει κάποιος, κανείς άλλος δεν μπορεί να την ορίσει. Αλλά ένας γονέας, θα πρέπει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του παιδιού του και αναλόγως να πράττει. Είναι καθήκον και υποχρέωση του! Ένας γονιός πρέπει να διδάξει στο παιδί του τί είναι αγάπη και ποσό σημαντικό είναι να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη, ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια. Γιατί ναι, η αγάπη διδάσκεται!
Ανοίξτε την καρδιά σας και δώστε απλόχερα αγάπη πρώτα στα παιδιά σας και μετά σε όσους ανθρώπους έχετε δίπλα σας και νοιάζεστε για εκείνους. Μη φοβηθείτε, μη ντραπείτε να πείτε ΄σ αγαπώ΄, σε νοιάζομαι. Χαρίστε γαλήνη και θαλπωρή στην οικογένεια σας και στον περίγυρό σας και θα ανταμειφθείτε όταν η αγάπη θα κάνει τον κύκλο της. Ζωή χωρίς αγάπη, είναι μισή και άχαρη! Παιδί χωρίς μάνα και πατέρα, χωρίς χάδι και αγκαλιά, χωρίς γέλιο και παιχνίδι, επιβράβευση και αναγνώριση, δεν μεγαλώνει ως άνθρωπος, αλλά σαν “πεινασμένο” πλάσμα. Και θα “πεινάει” σε όλη του την ζωή αναζητώντας την πιο πολύτιμη τροφή: την αγάπη!
Ζωή χωρίς αγάπη, είναι ζωή χαμένη…
Close up of hand holding red heart and hands of children on green background
