Οι πιθανότητες να γίνεις μητέρα διαφοροποιούνται αναλόγως την ηλικία σου. Η φύση είναι αυστηρή με το γυναικείο βιολογικό ρολόι ενώ οι εξελίξεις στην κοινωνία έχουν διαφορετική οπτική. Η φύση σου δίνει καλά προγνωστικά μέχρι να φτάσεις τα 35. Μετά, η φθίνουσα πορεία της γονιμότητας ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες κάθε χρόνο που περνάει όλο και πιο πολύ.

Στην εποχή μας όμως, μια γυναίκα 35 χρόνων θεωρείται νεότατη, ακμαιότατη, σε παραγωγική ηλικία σε επαγγελματικό τομέα. Η φυσική της κατάσταση είναι άψογη και η εμφάνιση της ακόμα καλύτερη. Μοιάζει σα να έχει μείνει κολλημένη η φύση σε κάποια παλιότερη εποχή όπου οι άνθρωποι και ειδικά οι γυναίκες, είχαν σύντομη “ημερομηνία λήξης”, καί για να παντρευτούν καί για να γίνουν μητέρες, ακόμα και το προσδόκιμο ζωής τους. Δεν ξεχνάμε τις μητέρες και τις γιαγιάδες μας οι οποίες γεννούσαν στα 16-17 τους και αν δεν είχαν παντρευτεί στα 23 τους, θεωρούνταν στη καλύτερη περίπτωση μεγαλοκοπέλες, αν όχι γεροντοκόρες.

Οι εξελίξεις και τα δεδομένα της κοινωνίας τρέχουν αλλά η φύση δεν αλλάζει. Η φύση είναι σταθερή στις αξίες της, στις δυνατότητες της, και σε ό,τι μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που παρεμβαίνει και προσπαθεί να κάνει αλλαγές σε όλα. Ακόμα και στην γονιμότητα της γυναίκας. Οι τεχνικές εξωσωματικής γονιμοποίησης και η γενετική, στις μέρες μας κάνουν θαύματα και βλέπουμε πολλά από αυτά τα ανθρώπινα ” θαύματα” να παίρνουν σάρκα και οστά, χαρίζοντας παιδιά σε ζευγάρια τα οποία αντιμετώπιζαν προβλήματα γονιμότητας ή παρόλο που το βιολογικό ρολόι της γυναίκας είχε κοιμηθεί, εκείνη κατάφερε με την βοήθεια της επιστήμης να βιώσει την μητρότητα με κάθε κόστος και πολλές θυσίες. Πιστέψτε με, καμία εξωσωματική δεν είναι εύκολη, ενώ λίγες γυναίκες είναι τυχερές να πετύχει με την πρώτη το εγχείρημά τους και να μην χρειαστεί να κάνουν και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη και έβδομη και δέκατη προσπάθεια… μέχρι να καταφέρουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα ή να αποδεχτούν ότι δεν θα γίνουν ποτέ μητέρες …να αποδεχτούν ότι δεν θα κρατήσουν ποτέ στην αγκαλιά τους το μωρό τους για να το ταΐσουν, να το νανουρίσουν, να το μυρίσουν, να το δουν να μεγαλώνει και να το καμαρώνουν ολοκληρώνοντας την οικογένεια τους. Να του χαρίσουν απλόχερα όλη την αγάπη που αισθάνονται για εκείνο κι ας είναι αγέννητο. Αγάπη που δυνάμωνε σε κάθε αποτυχία από την ελπίδα πως την άλλη φορά θα τα καταφέρει και θα το ζήσει και εκείνη όπως όλες οι γυναίκες που κρατούν στην αγκαλιά τους τα μωρά τους.

Είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτεί μια γυναίκα ότι έχει αποκλειστεί από την φύση αλλά και από την επιστήμη και δεν μπορεί να βιώσει την μητρότητα όπως τόσες άλλες γυναίκες. Ποιος μπορεί να της το πει αυτό…ποιος μπορεί να δει τον πόνο στα μάτια της, την απελπισία και την απορία στο πρόσωπό της και να μην λυγίσει. Ποιος μπορεί να την δει τυλιγμένη σαν ένα κουβάρι από το κενό που νιώθει μέσα της αγκαλιάζοντας τα σπλάχνα της και να μην την αγκαλιάσει με αγάπη για παρηγοριά…ποιος μπορεί να ακούσει το κλάμα της τις νύχτες που με ένα λυγμό σπάει τη σιωπή της νύχτας στο πλευρό του συντρόφου της αλλά εκείνος δεν μπορεί να τον ακούσει…ποιος μπορεί να κλείσει τις πληγές στην ψυχή της από το γιατί που τρώει τα σωθικά της κάθε μέρα που περνάει…ποιος μπορεί να καταλάβει πως αυτές οι γυναίκες ΔΕΝ ζηλεύουν τις άλλες γυναίκες, εκείνες που έχουν παιδιά, γιατί είναι ΟΛΕΣ γυναίκες! Δεν ζηλεύουν τα παιδιά τους, δεν ζηλεύουν τις οικογένειες τους. Το αντίθετο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι συμβαίνει.Έχουν τόση αγάπη να δώσουν που μπορούν να κάνουν ευτυχισμένα ξένα παιδιά. Η ανεκπλήρωτη επιθυμία να αποκτήσεις παιδί, δεν είναι η ακριβή τσάντα που δεν μπορείς να αγοράσεις επειδή δεν έχεις τα ίδια χρήματα με την διπλανή σου. Είναι το ίσο δικαίωμα στη ζωή από την φύση και αν έχεις κάποιον να το χρεώσεις, είναι η φύση και ο Θεός, όχι οι άλλες γυναίκες που ευλογήθηκαν.

Αν λοιπόν είσαι μια ευλογημένη γυναίκα και σήμερα γιορτάζεις ως μάνα, θέλω να σε παρακαλέσω να είσαι σωστή μάνα. Να αγαπάς το παιδί σου και να του το δείχνεις, να ασχολείσαι με αυτό ακόμα και αν βρίσκεις μεγάλη την θυσία να παραμελείς τον εαυτό σου κάποιες φορές, όταν χρειάζεται. Στα δύσκολα να μην εγκαταλείπεις, να γίνεσαι λέαινα και να μάχεσαι για εκείνο. Να του χαρίζεις πολλά χάδια και αγκαλιές, να το ενθαρρύνεις γεμίζοντάς το αυτοπεποίθηση και να αισθάνεσαι ευλογημένη που το έχεις και μπορείς να χαρίσεις αγάπη και εφόδια σε ένα πλάσμα, πράγμα που σε κάνει να νιώθεις χρήσιμη, ολοκληρωμένη, απαραίτητη. Γιατί αυτή είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου, όχι μόνο της γυναίκας όπως κάποιοι λένε. Γίνε αυτή η μάνα για χάρη όλων εκείνων των γυναικών που προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν. Η θυσία τους και ο πόνος τους ήταν μεγάλος και η μάχη άνιση. Η ψυχή τους λιγώνεται όταν βλέπουν παιδιά στενοχωρημένα, πληγωμένα, αδικημένα, παραμελημένα, παρατημένα,…τότε και μόνο τότε περνάει η σκέψη από το μυαλό τους:” Μα πού πάει και τα δίνει ο Θεός… ”

Χρόνια πολλά μανούλες