Γιορτάζουμε άλλη μια παγκόσμια ημέρα των ζώων. Κάθε χρόνο μιλάμε για το πόσο ο άνθρωπος κακοποιεί τα ζώα, πόσο απάνθρωπα τους φέρεται και πόσο αναγκαίο είναι αυτό να σταματήσει. Το καλό σε αυτή την ιστορία, είναι ότι επιτέλους η Ελλάδα άρχισε να γίνεται λίγο Ευρώπη και να προσαρτεί στο Σύνταγμά της, νόμους υπέρ των κακοποιημένων ζώων, επιβάλλοντας  χρηματικά πρόστιμα  αλλά και ποινές φυλάκισης. Φαίνεται πως ο Έλληνας, μόνο έτσι μπορεί να αντιληφθεί ότι κάνει λάθος, όταν πληρώσει με κάθε τρόπο για αυτό. Κάτι σαν την τιμωρία στα παιδιά ένα πράγμα. Μήπως τελικά κάποιοι δεν ενηλικιώνονται ποτέ? Ε, ναι το έχουμε πει αυτό, όμως κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει γενικότερα η κοινωνία μας, όχι μόνο με το θέμα των ζώων.

Χαίρομαι πολύ που στο διαδίκτυο κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν βιντεάκια με κάποιους που σώζουν μικρά ζωάκια  κάτω από αντίξοες συνθήκες και πολλές φορές με αυτοθυσία και ρίσκο. Πολλά με συγκινούν και αναγνωρίζω την ανθρωπιά στο πρόσωπο τους, τους χειροκροτώ. Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει και σε όλους όσους έχουν περιμαζέψει κουτάβια πεταμένα μέσα σε κάδους σκουπιδιών ή από ποτάμια που τα βρίσκουν δεμένα μέσα σε σακούλες έτοιμα να πεθάνουν από ασφυξία. Άλλα που βρέθηκαν μόνα στην άκρη του δρόμου χωρίς καμία προστασία και με την μεγαλοψυχία αυτών των ανθρώπων βρήκαν ξανά την ζωή. Η Ράνια είναι μια μεγαλόκαρδη κοπέλα που γνωρίζω και συχνά σώζει γατάκια και σκυλάκια, κουτάβια αλλά και ενήλικα. Όχι μόνο τα σώζει, αλλά τα παίρνει στο σπίτι της όπου τους παρέχει κάθε απαραίτητη φροντίδα και μεγάλη αγάπη μέχρι να τους βρει σπίτι για υιοθεσία. Έχουν περάσει από το δωμάτιο της πολλές τέτοιες ψυχές και είμαι σίγουρη ότι δεν θα την ξεχάσουν ποτέ αυτά τα πλάσματα. Επίσης μπράβο αξίζει σε κάποιες πανσιόν μικρών ζώων οι οποίες αντιμετωπίζουν πολύ συχνά την εγκατάλειψη σκύλων στην πόρτα τους και με αγάπη τα υιοθετούν, τα στηρίζουν και ψάχνουν να τους βρουν ένα καινούργιο σπίτι που θα τους εξασφαλίσει τα απαραίτητα. Μπορώ να ονομάσω το CATS N DOGS στο Κορωπί το οποίο πολλές φορές το έχει αντιμετωπίσει και το γνωρίζω προσωπικά. Αξίζει να αναφέρω ότι στο Κορωπί κυκλοφορούν πολλά αδέσποτα όπου τα περισσότερα νοσούν πχ έχουν χαλαζάρ και οι ιδιοκτήτες τους τα εγκατέλειψαν στον δρόμο γιατί η θεραπεία έχει μεγάλο κόστος και από το νόμο δεν μπορούν να τους κάνουν ευθανασία. Είναι κρίμα για αυτές τις ψυχούλες να κυκλοφορούν στους δρόμους έτσι ξαφνικά απροστάτευτα και πεινασμένα ..πολλά υποφέρουν, είναι σκελετωμένα..

Πόσο ακριβή μπορεί να είναι η αγάπη σε μια ψυχή τόσο μικρή και απροστάτευτη. Αν δεν μπορείς να τα βοηθήσεις ή να τα αγαπήσεις, απλά άφησε τα, αν μπορείς ανάθεσε τα σε όποιον αρμόδιο βρεις, αλλά μην τα πειράξεις. Δεν είναι εξιλαστήρια θύματα ούτε παιχνίδι να βγάλεις τα αποθυμένα και τα εγκληματικά σου ένστικτα.

Χθες, έπεσε στα πόδια μου αυτό το μικρό και χαριτωμένο γατάκι. Καλή ζωή του εύχομαι, γιατί η γειτόνισσα έχει πολλά και άλλα πάνε άλλα έρχονται. Οι γάτες είναι ανεξάρτητες και τους αρέσει να εξερευνούν γιατί έχουν μεγάλη περιέργεια και βαριούνατι εύκολα. Τις αγαπώ! Είναι τόσο όμορφα όταν τις χαϊδεύεις και γουργουρίζουν…όταν πεινάνε και τρίβονται στο πόδι σου φέρνοντας βόλτες γύρω γύρω και η ουρά τους τυλίγεται στην γάμπα σου περιμένοντας να μυρίσουν τον μεζέ τους και να εκτιναχθούν στο δευτερόλεπτο πάνω από το πιατάκι τους για να φάνε. Και μετά, γεια σου! Έφαγα, πήρα τα χάδια μου, αράζω τώρα, κάνω και ένα μπάνιο γλείφοντας ώρες την γούνα μου και άντε γεια, τα λέμε πάλι όταν πεινάσω.

Η δικιά μας η γάτα, γίνεται 16 ετών αυτό το μήνα. Ο κτηνίατρος μας λέει οτι είναι υπερήλικη, γριούλα δηλαδή. Αυτό δεν την εμποδίζει να μην ξεκολλάει από τα πόδια μας ζητιανεύοντας χάδια, να ζητάει διαρκώς φαγητό και να λιώνει στον ήλιο για να πλυθεί και μετά να κοιμηθεί. Το χάιδεμα στη γούνα της είναι ό,τι πιο χαλαρωτικό για εμάς και το γουργούρισμα της μας φτιάχνει την διάθεση. Δεν θέλω να σκέφτομαι πως θα είναι η ζωή μας όταν μας αφήσει..απλά ευχόμαστε να ζήσει πολλά χρόνια.