Reunion στις 21/8/17 στο “Σπίτι ” στις 21:30!
Πόσα συναισθήματα μπορείς να νιώσεις όταν η δειλή πρόταση ενός συμμαθητή από τα παλιά για επανένωση-reunion-έχει ημερομηνία και μέρος συνάντησης; Πόσες σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου.Ποιοι θα είναι. Ποιους μπορώ να ενημερώσω, πόσοι θα έρθουν τελικά. Τί να φορέσω. Τί εντύπωση θα αφήσω άραγε μετά από τόσα χρόνια; Θα προσέξουν ό,τι βλέπω εγώ να αλλάζει πάνω μου; Να, λίγο οι ρυτίδες, λίγο οι πανάδες, λίγο που πήρα κάποια κιλά και δεν είμαι στιλάκι πλέον.. Και τί θα τους πω όταν με ρωτήσουν γιατί δεν έχω παιδιά; Χμμ αυτό πρέπει να το σκεφτώ καλύτερα, να μην βρεθώ απροετοίμαστη. Θα με ρωτήσουν τί κάνω στη ζωή μου, αν είμαι ευτυχισμένη, πού πήγα διακοπές,…θα μπορούσα να γράφω ερωτήσεις όλη την ημέρα!
Και εγώ τα ίδια δεν θα ρωτήσω? Εννοείται! Αλλά τελικά αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι ερωτήσεις ούτε οι απαντήσεις. Δεν έχουν σημασία ούτε οι ρυτίδες ούτε οι πανάδες ή τα περιττά κιλά που η κάθε μια και ο κάθε ένας μας για κάποιους λόγους φορτώθηκε στην πλάτη και τα κουβαλάει. Μπορεί έστω και για ένα βράδι, να μην έχουν σημασία ούτε τα παιδιά σου!
Χθες το βράδι παραβρέθηκα στο reunion των συμμαθητών μου και έχω ζωντανό το συναίσθημα που με κυρίευσε, τις σκέψεις που έκανα, τις εντυπώσεις που μου δημιουργήθηκαν.
Τελικά ναι, ρωτήσαμε όλοι για γάμους, παιδιά, δουλειά, περιοχή διαμονής, και ναι με ρώτησαν γιατί δεν έχω παιδιά και τους είπα την αλήθεια! Και κάποιες συμμαθήτριες μου είπαν και τη δίκη τους αλήθεια η οποία έμοιαζε με την δίκη μου και αυτό όχι μόνο με έκανε να νιώσω όμορφα αλλά και με βοήθησε να πάρω ανάσα γιατί δεν είμαι μόνο εγώ που το παλεύω έτσι, γιατί μου επιβεβαίωσαν ότι δεν πρέπει να ντρέπομαι να το λέω και το πιο σημαντικό είναι πως ένιωσα λίγο οξυγόνο γύρω μου. Σας ευχαριστώ κορίτσια!
Αυτό λοιπόν που πραγματικά έχει σημασία και νόημα στις επανενώσεις-reunions-δεν είναι η εμφάνιση σου, ούτε τα χρόνια που άφησαν σημάδια επάνω σου. Είναι φυσικά το να μάθεις ότι είναι όλοι ευτυχισμένοι και γεροί, εύρωστοι και κάποιοι πετυχημένοι -καμάρι μας!-
Αυτό που εγώ κράτησα από την χθεσινή βραδιά και του έδωσα μεγάλη αξία είναι το χαμόγελο που ζωγραφίστηκε στα χείλη μας όταν ξανασυναντηθήκαμε μετά από τόσα χρόνια. Αυτό το αληθινό χαμόγελο που ήταν χαραγμένο στα χείλη μας όλη το βράδι και μας έκανε όλους να μοιάζουμε έφηβοι. Είναι η ειλικρίνεια να πεις στους συμμαθητές σου ποιος είσαι χωρίς να ντραπείς. Είναι η χαρούμενη ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε και αναστατώσαμε όλο το μαγαζί, από τις φωνές, τις αγκαλιές, τα φιλιά, τις προσφωνήσεις ο ένας προς τον άλλο. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαν να βρεθήκαμε σε ένα πάρτι ή στο διάλειμμα! Αυτό το χαμόγελο ήταν που μας έκανε ΟΛΕΣ και ΟΛΟΥΣ όμορφους!
Θα κρατήσω ζωντανά αυτά τα χαμόγελα και θα τολμήσω σε λίγα χρόνια να τα ξαναδώ σε μια νέα επανένωση, γιατί πιστέψτε με, ένιωσα 17 χρονών και ήταν τέλεια αίσθηση. Χθες το βράδι βρισκόμουνα σε διάλειμμα μέχρι τις 02:30 το πρωί. Και το χαμόγελο δεν έχει φύγει από τα χείλη μου ακόμη.
