Πέρασαν τρεις μήνες . Πότε ήταν Ιούνιος..πότε ήρθε ο Σεπτέμβριος ..ωραίο το καλοκαίρι, ωραίες οι διακοπές, τα μπάνια, τα κοκτέιλ και τα χαλαρά ξενύχτια. Ήταν όμως και βασανιστικοί μήνες, ξέρω..είχες τα παιδιά σου όλη μέρα, 24 ώρες το 24 ωρο. Ήσουνα μόνο εσύ υπεύθυνη, δεν υπήρχε η δασκάλα να μοιραστείτε τις ώρες και δεν ξεκολλούσαν από τον ποδόγυρο σου. Βοήθησε και ο μπαμπάς βέβαια, ευτυχώς. Ουφ! Θα ανοίξουν τα σχολεία την Δευτέρα! Γιούπι! Τέρμα η γκρίνια, τέρμα οι φωνές, οι τσακωμοί, η ακαταστασία, τα νευράκια τσατάλια και τα μυαλά στο ταβάνι! Κατάλαβες αυτούς τους μήνες, ότι τα παιδιά σου είναι ανυπάκουα, εκνευριστικά, απαιτητικά και σε εξαντλούν! Ναι, οι γονείς χαίρονται όταν ανοίγουν τα σχολεία σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά που δεν θέλουν ούτε να περάσουν από έξω. Είναι όμως απορίας άξιο το γιατί. Εντάξει, αστειεύομαι. Μόνο τα παιδάκια του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου χαίρονται που θα ξαναπάνε, γιατί όλη μέρα παίζουν, ζωγραφίζουν και τραγουδάνε. Οι υπόλοιποι μαθητές, είναι έτοιμοι να βαρέσουν ενέσεις στη σκέψη των μαθημάτων και της μελέτης. Άσε τα φροντιστήρια και τις ξένες γλώσσες, τον αθλητισμό και ίσως κάποιο μουσικό όργανο. Εδώ που τα λέμε, ξεπατώνονται λιγάκι τα παιδιά σας, γονείς! Έχουν τα ελαφρυντικά τους. Όχι ότι θα πάθουν κάτι, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι κουραστικό και μονότονο. Ψιτ! Πάρε ανάσα, κατάπιε, ετοίμασε τα παιδιά σου για το σχολείο, τον παιδικό ή το νηπιαγωγείο και όταν δεις την δασκάλα, τον δάσκαλο ή την παιδαγωγό, μην ξεχάσεις να τους πεις ένα εγκάρδιο ευχαριστώ γιατί σε ξαλαφρώνουν, σε ξεκουράζουν και αντέχουν τα εκνευριστικά, απαιτητικά, ανυπάκουα ίσως και κακομαθημένα παιδιά σου. Και αν καμία φορά σου πούνε ότι τα μάλωσαν ή ότι τα έβαλαν τιμωρία, να μην στραβώσεις τα μούτρα σου ούτε να αντιδράσεις. Να ακούσεις το γιατί και πως, να μπεις στη θέση τους που είναι χωρίς αμφιβολία υπεύθυνη, και μετά να σκεφτείς αν θα αντιδράσεις και με ποιο τρόπο. Είναι δύσκολο το έργο τους. Και έχουν μαζί όχι ένα και δυο και τρία παιδιά που έχεις εσύ για τρεις μήνες όλη μέρα, αλλά είκοσι και τριάντα παιδιά ταυτόχρονα, κάθε μέρα. Και όση εκπαίδευση και αν έχουν λάβει, όσο υπεύθυνοι και επαγγελματίες αν είναι, δεν αναιρεί την ανθρώπινη υπόσταση τους και την τεράστια υπομονή και αγάπη που δείχνουν και δίνουν σε όλα τα παιδιά που τυχαία συναντούν για να διαπαιδαγωγήσουν. Άλλωστε, εκείνοι είναι που βάζουν σε σειρά τα λιθαράκια του χαρακτήρα τους, εκτός σπιτιού. Είναι σημαντικοί και είναι σημαντικό να τους κατανοούμε και να τους αφουγκραζόμαστε. Κάτι παραπάνω μπορεί να ξέρουν.
