Απόψε έκλαψα πριν κοιμηθώ. Βουβά, στο πλάι του άνδρα μου για να μην με ακούσει. Έβαλα το σεντόνι μπροστά στο στόμα να πνίξω τα αναφιλητά και τα δάκρυα μούσκεψαν το μαξιλάρι. Έκλαψα δυνατά, και επικαλέστηκα την Παναγία ..τρόμαξα πολύ όταν σκέφτηκα ένα κοριτσάκι ούτε τεσσάρων χρόνων να βρίσκεται σε ένα ξένο δωμάτιο για πρώτη φορά χωρίς την μαμά του, χωρίς τον μπαμπά του, χωρίς την γιαγιά του , χωρίς την αδελφή του… είχαν φύγει όλοι. Η μεγαλύτερη αδελφή του κατά δυο χρόνια, ήταν σε ένα άλλο δωμάτιο, εκεί κοντά. Σε άλλο όροφο. Και μάρτυς μου η Παναγία, έκλαψα και για εκείνη.. μπορεί να ένιωθε το ίδιο, μπορεί χειροτέρα, μπορεί καλύτερα. Αλλά δεν το γνωρίζω. Ένιωσα μόνο, την εγκατάλειψη που θα ένιωσε αυτό το μωρό όταν βρέθηκε ξαφνικά εγκαταλελειμμένο από όλους σε ένα δωμάτιο μαζί με μια άγνωστη έφηβη να το προσέχει. Πόσο θα μπορούσε και εκείνη να το παρηγορήσει..κοπέλα ήταν, τι εμπειρία να είχε.
Φαντάστηκα πόσο φόβο θα ένιωθε αυτό το κοριτσάκι ,πόσο πόνο και πόσο μεγάλο κενό …και πραγματικά το λυπήθηκα! Το πόνεσα! Κανένα παιδί δεν του πρέπει να βιώνει τέτοιες καταστάσεις και τέτοια συναισθήματα. Όταν προσεύχομαι, παρακαλώ την Παναγία, κάθε παιδί να έχει οικογένεια, αγάπη, φαγητό, στέγη και παιχνίδι! Αυτό το παιδί όσο πέρναγαν οι μέρες, γινόταν όλο και πιο επιθετικό, όλο και πιο νευρικό, ατίθασο και ανυπάκουο. Του ήταν δύσκολο να ενσωματωθεί στο νέο περιβάλλον που του επέβαλλαν μαζί με την εγκατάλειψη, την απόρριψη, την στέρηση της οικογένειας, της θαλπωρής , της αγάπης, το χάδι, την αγκαλιά, την μυρωδιά και την σιγουριά των δικών του ανθρώπων… πόσα πράγματα του στέρησαν , σκέψου.. είχε όμως για καλή του τύχη την μεγάλη του αδελφή. Και μου είπε ότι την είχε σαν μάνα του! Μπορώ να το κατανοήσω, πραγματικά. Ό,τι είχε ήταν εκείνη. Το μοναδικό του στήριγμα, το μοναδικό του αποκούμπι , ο μοναδικός οικογενειακός σύνδεσμος που του είχε μείνει στην καθημερινότητα του ήταν εκείνη, η μεγαλύτερη αδελφή. Μα πραγματικά ήταν τυχερό μέσα στην ατυχία του αυτό το κοριτσάκι. Όταν μεγάλωσε λιγάκι και ξεπετάχτηκε, οι δυο αδελφές κοιμόντουσαν στο ίδιο δωμάτιο. Και τα βράδια που η μικρότερη κατουριόταν πάνω της – πως να μην άλλωστε..- πήγαινε και χωνόταν στο κρεβάτι της μεγάλης. Πρέπει να ένιωθε μεγάλη ευτυχία η μικρή εκείνα τα νωπά βράδια! Και όταν τσακωνόταν με κάποιο άλλο κοριτσάκι αν δεν τα κατάφερνε, αμέσως φώναζε την αδελφή της. Η ίδια όμως, αν και μικρή, προστάτευε την μεγάλη όταν μπορούσε. Δεν άφηνε κανέναν να πειράξει την μοναδική αδελφή που είχε.
Πέρασαν τα χρόνια. Δεν θα σας πω τι απέγινε αυτό το παιδί, είναι μεγάλη η ιστορία του. Θα σας πω μόνο ότι όταν πέρασαν τα χρόνια, κατάλαβε ότι σπατάλησε όλη του την ζωή αποζητώντας την οικογένεια που δεν είχε και ποτέ δεν απέκτησε τελικά. Μόνη της μεγάλωσε σε αυτό το δωμάτιο και παρέμεινε για πολλά χρόνια εκεί μέσα, αναζητώντας ό,τι της στέρησαν από την παιδικότητα της. Θέλοντας να επουλώσει τα παιδικά της τραύματα για να προχωρήσει στην ζωή της ως μια ψυχικά υγιής γυναίκα. Το κατάφερε μετά από κόπο και το πλήρωσε ακριβά. Μα το πιο ακριβό τίμημα είναι ότι άργησε πολύ να κατανοήσει πόσο ανέφικτο ήταν να την αγαπήσουν οι γονείς της όπως προσδοκούσε, μάνα και πατέρας, αυτοί που την εγκατέλειψαν στην πιο τρυφερή ηλικία, που στέρησαν ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό την χαρά και την γλύκα του να έχεις ένα μωρό στην αγκαλιά σου, πώς θα μπορούσαν να την αγαπήσουν μεγάλη πια..( ?) Κατάφερε τελικά να ξεπεράσει και να πνίξει φόβους και ανασφάλειες. Επιτέλους! Αλλά πέρασαν τα χρόνια….και τώρα το τίμημα είναι ακριβό …
έκλαψα για κοριτσάκι . Και ακόμη κλαίω τώρα που γράφω στις 4 τα ξημερώματα. Του κάνω παρέα…
