Μαμά …σ αγαπώ! Πόσες μαμάδες έχετε δακρύσει ακούγοντας αυτή τη φράση να βγαίνει από το στόμα του παιδιού σας. Σίγουρα θα έχετε αισθανθεί και υπερήφανες για τον εαυτό σας. Για να με αγαπάει και να το φωνάζει , κάτι καλό έχω κάνει, θα σκεφτήκατε. Και πολύ καλά κάνατε.
Έχω ξανά αναφέρει ότι δεν έχω δικό μου παιδί. Έχω όμως μια μικρούλα ανιψιά, 3 χρονών, ένα πολύ τρυφερό παιδάκι. Είναι πολλές οι φορές που έρχεται και με αγκαλιάζει σε άσχετες στιγμές, όταν μαγειρεύω, όταν βλέπουμε παιδικές ταινίες, και μου λέει με την γλυκιά φωνούλα της « σ αγαπώ θεία» ΕΕΕ! Και λιώνω! Φαντάζομαι λοιπόν, ότι μια μάνα θα λιώνει δέκα φορές πιο πολύ όταν ακούει το ίδιο της το σπλάχνο να εκφράζει αυτό το τόσο δυνατό και υπέροχο συναίσθημα.
Όμως, η αφορμή που μοιράζομαι μαζί σας αυτές τις σκέψεις δεν είναι η ανιψιά μου, αλλά ο Παναγιώτης. Ο Παναγιωτάκης για την ακρίβεια, ο μικρός 11χρονος γιος της παιδικής μου φίλης Μαρίας. Αυτό το παιδί είναι λατρεία. Σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που τρέχει στην αγκαλιά σου μόλις σε δει, συνεχίζει με τις αγκαλιές και το περιτριγύρισμα σε όλη την διάρκεια της επίσκεψης και φυσικά σε αφήνει άφωνο ή σκας από τα γέλια με τις απίστευτες ατάκες ή ερωτήσεις που λέει και κάνει. Την τελευταία φορά που τους επισκεφτήκαμε λοιπόν, εκτός από την συνηθισμένη λατρεμένη συμπεριφορά του, έζησα ένα περιστατικό που με άγγιξε και για αυτό το μοιράζομαι μαζί σας.
Ο μικρός, δεν είχε με τι να ασχοληθεί γιατί έψαχνε απεγνωσμένα κάποιον φίλο του για να παίξει και δεν έβρισκε. Ενεργοποίησε όλο τον τηλεφωνικό κατάλογο των φίλων του αλλά κάνεις δεν ήταν διαθέσιμος. Του πρότεινε η μαμά του να κατέβει κάτω να παίξει και κάποια στιγμή το πήρε απόφαση και κατέβηκε στο αδιέξοδο στενό μπροστά από το σπίτι τους. Δεν θέλει πολύ, μόλις τον άκουσαν τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να κλωτσάει την μπάλα, μαζεύτηκαν και άρχισε το παιχνίδι. Εμείς οι μεγάλοι, καθόμασταν στην βεράντα ακριβώς από πάνω όταν ακούσαμε τον Παναγιώτη να φωνάζει : μαμά ! Μαμά !- ναι παιδί μου, είπε η μαμά Μαρία, τι θέλεις? -Παναγιώτης: μαμά ,σ αγαπώ ! – και εγώ σ αγαπώ παιδί μου. Απάντησε η μαμά. Και φυσικά, εντυπωσιάστηκα για το γεγονός ότι δεν δίστασε ούτε στιγμή να το φωνάξει μπροστά στους φίλους του! Υπάρχουν παιδιά που δεν ανέχονται ούτε να τα φιλήσεις μπροστά σε άλλα παιδιά, ντρέπονται και φοβούνται μήπως τα πουν μαμάκηδες και ξενέρωτα. Εκείνος, κρατώντας την μπάλα και σταματώντας το παιχνίδι, το φώναξε μπροστά σε όλους και όλες!
Έγινα μάρτυρας μιας πολύ όμορφης σκηνής. Ο γιος, έχοντας νιώσει όμορφα που έπαιζε με τους φίλους του, ευχαρίστησε την μαμά του που τον ώθησε σε αυτή την κατάσταση, γιατί εκείνη τον απάλλαξε από την ανία, την βαρεμάρα, την απόγνωση που δεν έβρισκε τους φίλους του στο τηλέφωνο, εκφράζοντάς το με τον πιο υπέροχο τρόπο. Λέγοντας ένα απλό « μαμά σ αγαπώ !» Ό,τι ακριβώς χρειάζεται κάποιος να ακούσει από εκείνον που του προσφέρει αγάπη, φροντίδα, κάνει θυσίες, τον έχει προτεραιότητα, τον βοηθάει, τον συνδράμει με κάθε τρόπο να πορευτεί στην ζωή. Μπορεί να είναι το παιδί σου, μπορεί να είναι κάποιος άλλος άνθρωπος στη ζωή σου, κάποιος σημαντικός για να θυσιάζεις τόσα πολλά για εκείνον.
Μερικές φορές, αντί να πεις ευχαριστώ, μπορείς να πεις σ αγαπώ! Και είναι τόσο όμορφο να το εκφράζεις όσο και να το εισπράττεις!
